Cehalet ve kültürün

zirvelere vurduğu

insanlar arasında

aydın - halk kopukluğu başlar

Halk adı üstünde,

her zaman çoğunluktur.

Aydın ise azdır.

Normalde, aydın yön belirler.

Bu yön; devlet düzeni, ülke güvenliği,

çağdaş yaşam, yasalar ve

geleceği güvence altına alacak

önlemlerle birlikte;

eğitim ve kültürün korunması ve

yaygınlaştırması olarak özetlenebilir.

Halkın ihtiyaçları basittir.

Vizyonu dardır.

Yeme, içme, barınma gibi kavramlar

onun için yeterlidir.

Kendisine yapılan devlet desteğini,

bir cemaat hiyerarşisi içinde aldığından,

adeta devleti kendisine düşman,

cemaatleri dost olarak algılar.

Bu, yavaş yavaş halkın devlet

düzeninden uzaklaşmasını sağlarken,

kendi kanunlarını yapmasına yol açacaktır.

Halkın kanunları ise,

kendisine engel teşkil ettiğini düşündüğü

aydınların sindirilmesi,

görevden uzaklaştırılması,

yandaşiarın iş başına getirilmesi gibi,

devlet düzenini değiştirecek mahiyette

olacaktır.

Halkı din kisvesi altında,

cemaatlere peşkeş çekmek ise;

bölünmeyi hızlandıracaktır.

Bu da Türkiye'yi engel olarak gören,

batılı ülkelerin yazıp,

senaryolaştırdığı desiselerden

başka bir şey değildir.

Halk idaresi

anlamına gelen demokrasi,

hiç bir zaman için;

devletin devamlılığının üstüne geçemez.

Geçmemelidir de.

Çünkü devletin olmadığı yerde,

hiç bir değerden söz edilemez.

Devletin yetkili birimleri,

çok uyanık olmalı,

böyle bir gelişime asla müsade

etmemelidir.

Ahmet ABASIKELEŞ